Przypadek? Tak sądzę.

To nie jest tak, że wszystko co się nam przytrafia jest po coś. Nie wiem dlaczego wszechświat umiłował sobie dorabianie teorii do dupy. Podciąganie wszelkim zjawiskom statystyk znaczenia jak za luźnych gaci dla trzylatka z ADHD. Jeśli idę do sklepu po bułki, które będą stanowić o moim ATP na cały poranek, to ma sens. Jeśli po drodze zboczę z kursu, przejdę naokoło, w końcu usiądę na ławce, nasra na mnie ptak a na koniec się potknę wprost w ramiona betonu to oznacza, że straciłam 2 h, 2 km i naskórek z twarzy. Nie ma tu miejsca na pertraktacje. Nie ma miejsca na skargi. Jest ciąg przyczynowo-skutkowy, jakże daleki od pseudofilozoficznego bełkotu kogoś, kto próbowałby wcisnąć między te ramiona dodatkowo sens i naukę.

Nie wszystko co nas nie zabije to nas wzmacnia. Ocierając się o wszelką skrajność, nie spływa na mnie splendor każdej przeżytej minuty po. Gdyby człowiek miał możliwość, może powstałaby taka tabletka. I może miałbyś całe opakowanie. Bo ja nie wręczam sobie orderów uśmiechu za kilka dodatkowych piór na skrzydłach i że w ogóle wytrwałam. Bo tych skrzydeł jest po każdym razie zwyczajnie mniej. Aż w końcu zostaje Ci tylko chodzenie po ziemi i mechanizm wyparcia.
To nie jest takie proste. To kolejna próba nadawania sensu rzeczom, które przydarzyły się bez zaproszenia. To dawanie im zaproszenia po fakcie, byleby wyjść z twarzą z niewygodnej imprezy, której trochę nie kontrolujemy. Rzeczom, które pokaleczyły pancerz, przetrąciły trzewia, zostawiły pogrom. Ale nie da się ruiny czegoś, co było dobre i mało sens, sensownie wytłumaczyć. Bo gdyby umieranie było prostsze, te powiedzenie mogłoby nie przetrwać próby czasu. Może jedynie  w pamięci tych najbardziej wytrwałych masochistów.

Człowiek jest sumą ciosów i prezentów od innych ludzi. Zlepkiem tego co zdążył usłyszeć, poczuć, zobaczyć, ukraść. Czego dotknął i co dotknęło jego. Przed czym się obronił i czemu się poddał. Na skrzyżowaniu tych kilku dróg na planecie ziemia, po których dane mu było kiedykolwiek przejść. Każde inne miejsce na ziemi stanowiłoby o całkiem innym życiu. I to, że jesteśmy tu i teraz, nie ma sensu. To jest przypadek. Twierdzenie, że wszystko jest po coś, sprawia, że nawet los chichocze. Bo koniec końców stajemy obok siebie pokaleczeni patrzymy wokół i nawzajem suszymy oczy a nie zęby, złożone w uśmiech na znak triumfu.

Wreszcie to, że się spotkaliśmy to żaden cud. Gwiazdy tego nie zapisały. Mają co robić, aniżeli swatać 7 mld rozrzuconych kropek. Nikt się nigdy nie pochylił nad nami i nie zwrócił twarzy ku sobie. Nie ma dwóch połówek jabłka pasujących wyłącznie do siebie nawzajem. Turlamy się po tym sadzie w tę i nazad jako jednostki i obijamy i tak już czerwoną skórę. Przy odrobinie szczęścia w swej nieidealności trafimy na coś co pasuje i nie psuje. Ale wiedzieć trzeba, że takich kombinacji może powstać wiele. To nawet nie filozofia, to matematyka. Kurs, który obraliśmy to wypadkowa procesów, nadających kształt tej okrągłej masie. I one nie są cudem. To zwykły przypadek, który doprowadził nas do siebie. Wiec skoro każdy z nas jest przypadkiem, nie szukajmy na siłę sensu. Po prostu zdarzajmy się częściej.

Mam nadzieję, że post przypadł Ci do gustu! A żeby zatrzymać Cię na dłużej, zapraszam do polubienia strony Emplace na Facebooku oraz Twitterze, co by być na bieżąco z nowymi postami, sprawami ważnymi i ważniejszymi ;)